Błąd lekarski dawniej nazywany był błędem w sztuce lekarskiej - jest działaniem niezgodnym z powszechnie przyjętymi zasadami wiedzy medycznej. Błąd lekarski nie jest pojęciem kodeksowym, przepisy prawa nie definiują go, ani nie określają jego skutków prawnych. Jest to pojęcie tradycyjne, używane przez lekarzy i prawników jak również samych poszkodowanych.

Stosuje się następujący podział błędów:

Błąd techniczny to niepoprawny sposób realizacji decyzji diagnostycznej lub terapeutycznej.
Na zawiniony (i karalny) błąd lekarski muszą składać się następujące elementy: postępowanie niezgodne z powszechnie uznanym stanem wiedzy lekarskiej, wina nieumyślna (tzw. lekkomyślność lub niedbalstwo) lekarza, ujemny skutek popełnionego błędu, związek przyczynowy między popełnionym błędem, a ujemnym skutkiem postępowania lekarskiego w postaci śmierci pacjenta, uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia.

Błąd w rozpoznaniu polega na tym, że lekarz nie rozpoznaje występującej u pacjenta choroby, lub jego diagnoza wskazuje na chorobę, która nie występuje u pacjenta.
W obu tych przypadkach błąd ten ma bardzo duże znaczenie, ponieważ może powodować podanie niewłaściwych leków lub przeprowadzenie niepotrzebnych zabiegów. Ten błąd najczęściej ma miejsce z powodu niewłaściwej interpretacji badań diagnostycznych czyli na przykład z powodu niewłaściwego odczytania zdjęcia rentgenowskiego lub innej dokumentacji. Powodem popełnienia błędu przez lekarza może być też sytuacja kiedy lekarz nie wykona u pacjenta niezbędnych badań lub nie skieruje go na konsultację u innego lekarza.

Błąd w leczeniu ma miejsce, gdy lekarz zastosuje niewłaściwy sposób leczenia lub wcale nie leczy pacjenta.
Przykładem jest chociażby nie zapisanie pacjentowi właściwego leku lub nie wykonanie potrzebnej operacji jak również zapisanie pacjentowi niewłaściwego względem schorzenia leku.

Błąd lekarski w konsekwencji - może naruszać przepisy kodeksu karnego: nieumyślne spowodowanie śmierci człowieka, nieumyślne spowodowanie uszkodzenia ciała i rozstroju zdrowia, narażenie człowieka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia, ciężkiego uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia, pozostawienie w położeniu grożącym bezpośrednim niebezpieczeństwem utraty życia lub zdrowia i naruszenie tajemnicy służbowej przez funkcjonariusza publicznego lub innego pracownika instytucji państwowej lub społecznej.